Card image cap

Praten kookt geen rijst

Ben je mix?

Wanneer mensen me zien wordt er vaak gevraagd wat voor mix ik ben, maar ik ben een volbloed javaan. Een broko-broko volbloed eentje want waar ik zag dat al mijn kleine nichtjes van 12 (allemaal ook volbloedjes) al een bami konden draaien, had ik op mijn 18e geen idee hoe ik zelfs maar water moest koken. Ja ok, dat is misschien een beetje overdreven. Ik kon niet veel en dat was heel duidelijk. Op een gegeven moment dacht ik, weet je wat. ik doe het gewoon. Geen levensgrote happening was gebeurd hoor. ik was gewoon alleen thuis en dacht tegen mezelf : Doe. Wat.

Mijn eerste keer rijst koken

Mijn ouders waren naar het werk, mijn zus was bij haar vriend, nu jammer genoeg mijn ex-zwager. Ik pakte stilletjes en op mijn tenen de rice-cooker en stekker van de rice-cooker. Zomaar deed ik zo stiekem. Ik was alleen thuis, maar toch wilde ik dat niemand me zag. Ik voelde namelijk de hartkloppingen en mijn rode wangen al, als ik een blunder zou maken en mensen me zouden uitlachen. Als ik nu iets fout deed zou tenminste niemand het zien.

ik zette rijst in die bak van de rice-cooker. Een cupje leek me wel genoeg  en ik vulde het met water en ging kijken tot waar het water kwam. Was het nou de eerste streep van je pink of je duim? Oh MAI GOD. I just don’t know. Ik koos de duim. Ik zette de bak in de watercooker. Emh Aisah heb je het water 3 keer gewassen? Oh jesis weer naar de wasbak. 3 keer spoelen en dan weer erin. Water tot de pink en rijstcooker aan.

Ok Ais, dat was niet zo moeilijk zei ik tegen mezelf en realiseerde me dat ik het de eerste keer met de duim had gedaan en zonet met de pink.  Zucht, ik ga echt niet opnieuw weghalen hor. Ik ben benieuwd hoe het eruit komt.

Een herinnering

Dit was 14 jaar terug , maar het gevoel is nog heel bekend omdat ik mij soms nog steeds zo voel. Onzeker, oncomfortabel en geen flauw idee wat ik aan het doen ben. Maar dat is niet de reden om dingen te ontwijken die je moet doen. Ik heb nu zelf een rice-cooker. Ik denk dat het als elke andere rice-cooker is. Het heeft een wit lichaam. Een soort aluminium potje dat je eruit kan halen, een stekker en een aan-uit knop. Wanneer je je rijst hebt opgezet dan pruttelt het en komt er wat stoom uit aan de zijkant en je ruikt een milde verse rijstdamp. Ik denk dan een beetje aan de stoom die ze in sauna’s gebruiken.

Wanneer we het niet gebruiken zet ik het in de keukenkast naast mijn stenen stamper.  Een rice-cooker en een stenen stamper. Twee dingen waarvan me moeder zei:  dit moet je in de keuken hebben. Ze zei me ook altijd:  “je moet altijd tenminste rijst en zout in huis hebben hoor.” “jaaa maaa”. zeg ik dan een beetje met rollende ogen. (lach)  Je moeder is op de een of andere manier toch altijd wel in je hoofd. 1 keer had ik 9 uur ‘s avonds toch geen rijst in huis. Ik lag al in me bed, maar ik ben toch eruit gegaan om snel die zak te kopen. Want je blijft denken aan wat je moeder je zei. Altijd rijst en zout in huis.

En nu

Ik besef nu dat dat ik intussen heb geleerd om rijst te koken zonder rice-cooker. How. About. That. Wat dat betreft ben ik toch wel een eindje verder gekomen. Al zeg ik het zelf. En nu weet ik waarom ik in het begin twijfelde over dat pink duim ding. Zoveel mensen doen het anders. En weet je wat. Ik doe het nu ook anders hahahahahha. Wanneer ik mijn rijst heb gewassen en het water vul, maak ik een hoek van 90 graden met mijn 4 uiterste vingers en mijn handpalm en leg de achterkant van mijn vingers tegen het rijst aan nadat het is gewassen. Het water moet nu net boven je vingers komen. Voor mij werkt dit fantastisch. Je rijst is zacht maar, niet te zacht of nat maar lekker steamy en het lijkt alsof het beter smaakt.

Het maakt niet uit. Je kan het

Ik vind het jammer dat ik laat heb geleerd om te koken. Zo lang onzeker over niks. En je kan het jezelf leren hoor. Je weet heel gauw wat wel en niet kan als je het elke dag doet. Nu voel ik me natuurlijk niet meer oncomfortabel, maar voor zoiets simpels als  je rice cooker aanzetten heb ik mezelf een heleboel moeten uphypen. Je kan het. Je kan het. Je kan het.

Ik kamp er nog steeds mee, die onzekerheid. Niet elke dag meer, maar wel soms. Ik had het toen ik de eerste keer op het prikbord moest kijken op de universiteit. Gaan mensen me dom vinden? dacht ik.

Ik had het toen ik voor mij onbekende docenten in het buitenland moest bellen voor mijn afstudeer. Ik had het toen ik moest cold-callen voor mijn business. Ik had het heel sterk toen ik voor het eerst mijn dochter haar luier moest verwisselen. Ik had het soms zelfs als mensen me vreemd aankeken.

Dat gevoel is een Bilaterale Incompetente Technisch Chaotisch Hinder. (Hebben jullie gezien wat ik daar heb gedaan?) ik probeerde gewoon niet uit te schelden.

Een laatste gedachte hier

Door de jaren heen tussen, stille momenten en gesprekken met vriendinnen, familie, collega’s, professionals, zelfs vreemdelingen heb ik gezien dat iedereen weleens zulke momenten heeft. Je doet iets niet omdat je een hoop rommel denkt. Ik moet eerst dit nog doen. Ze hebben me nog nodig. Ze gaan me dom vinden. Zo oud ben ik dan kan ik dit nog niet. Misschien relevante redenen.

Maar ondanks dat weet ik dat je het kan en het gewoon moet doen. Je kan het gewoon. Dat ding dat je niet doet kan je wel, ook al denk je dat het geen waarde heeft. Het heeft wel waarde. En net zoals me moeder altijd zegt dat je tenminste rijst en zout in huis moet hebben. Hoop ik dat je van mij onthoud dat je het kan. Je kan het. Het zit in je. Doe het. Je zal zien dat zelfs je rijst beter zal smaken.

Met twinkle ogen en een brede smile,

Eve

 


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *